Mifon dàgbé á,
(Bonjour au Fon)
de dagen tellen af tot ons vertrek, de spanning stijgt ten top.
Nog even de 'Toe Doe' lijst overlopen. Ben ik niets vergeten? Oh nee, mijn klasgenoten moeten nog de link naar de blog krijgen. Hoeveel bagage mochten we nu weer meenemen? Een das, waar is dat voor nodig? Greet:"Ah ja toon voor die officiële bezoeken" Ik heb dat helemaal niet... Greet:"Ajajajajajai, ik zal dat dan maar voor jou voorzien."
Bernadette, mag ik van jou al een Malarone pilletje, Pieter heeft ons gezamelijk doosje en ik zie hem niet meer tot zondag.
In een groep waarvan twee derde van de deelnemers mijn ouders kunnen zijn is de kans dat ik bemoederd ga worden vrij groot... Ik trek het mij niet aan. Ik ben jong en de wereld ligt aan mijn voeten! (copyright Spring).
We gaan er allen samen een boeiende, leerrijke knaller van een reis van maken!
Edàbò,
(Au revoir au Fon)
Toon
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Zolang je die voeten maar goed met Deet insmeert is alles Ok. Ja Toon als oudste ben ik zeer goed in superbemoederen ! Maar een beetje kind weet dat het 'en famille' heel plezant kan zijn hé. Tot zondag, in de "midi" .
BeantwoordenVerwijderenLieve VK
Ge moogt gerust zijn Toon. Het wordt onvergetelijk!
BeantwoordenVerwijderenKarien
ps.Jaja, dat bemoederen, daar zal je mee moeten leven hé.
Beste Toon,
BeantwoordenVerwijderenDe jongste van de groep vermoed ik?
Ik ben 6 jaar geleden mee geweest op inleefreis naar Senegal. Toen was ik met mijn 24 jaar ook de jongste van de groep. En ja, je wordt wel eens bemoederd door de oudsten. Ik kan niet zeggen dat ik dat onaangenaam vond.
Maar eigenlijk, eens je daar ter plaatse bent, vervagen die leeftijdsverschillen. Mijn kamergenote had ook bijna mijn moeder kunnen zijn, en eigenlijk hebben we daar nooit iets van gemerkt. Iedereen is zo onder de indruk van wat hij meemaakt.
Ik zou aan iedereen willen zeggen: geniet met volle teugen, want het zal nog wel een tijdje in je lijf blijven hangen...