Het makkelijke wennen: het warme bed met mijn liefste; familie rond mij, douchen en daarna mijn haar droog blazen, boterham met kaas en confituur, koffie à volonté.
En nog: de wasmachine laten draaien, strijken straks, niet meer zweten, niet meer in het busje, de krant lezen, geen rijst, geen konijn,
Het moeilijke wennen: straten met maar weinig mensen, zonder taximoto's, asfalt i.p.v. rode aarde, amper nog zingen, minder dansen, geen Ilère, Evelyne, Jean Damascène, Bruno, Sylvain, Honoré, Guy, geen gearmde jongetjes en meisjes langs de straat, geen kleurige kleren, ...., alleen nog maar in mijn hoofd en in mijn hart: Luc Dossa, Christoph van MTC, Amaryam van SUO, de vroedvrouw en de dokter, de taximotards in Bopa, François en Marie, en vele anderen.
Mijn reisgenoten MISSEN: het vertellen en luisteren, het lachen, het vragen, het troosten, het zingen, het zagen, het hotsen en botsen, het plagen.
Wat zeker blijft: de diepe ontroering bij de Beninese 'kracht van mensen samen', grote eerbied voor het idealisme en de inzet, achting voor hun volharding. De hoop op betere tijden.
Verlangen ook naar meer van deze ervaringen voor mezelf en voor anderen hier. Verlangen om de menselijke warmte van de voorbije weken te kunnen blijven koesteren en delen.
Nondedoeme: de volgende was moet in de machine.
Annemie
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
miljaar zeg mannekes, ik krijg er effenaf de tranen van in mijn ogen ... en een beetje heimwee ...
BeantwoordenVerwijderengelukkig wordt ik hier omringd door mensen die met veel plezier naar mijn verhaal luisteren: ons mama die er om stond te springen dat ik deze morgen kwam koffie drinken en vertellen, een vriendin op school die alles wil horen (we hebben dan ook afgesproken om woensdagvoormiddag er een extra lange fitnessbeurt van te maken!), ons jongens die al hun cadeautjes al mee hebben naar school en de meester en de juf die vragen of ik toch wel zeker wat uitleg kom geven in een godsdienstles binnenkort... met meer dan heel veel goesting ga ik dit doen!!!!
ps: staat bij jullie de chaufage ook hoger dan dat jullie dat normaal gewoon zijn?
veerle
Mijn computer is klaar om 40 uur beeld te verwerken.
BeantwoordenVerwijderenIk ook. Alles terug opnieuw beleven, heerlijk.
Ik hou jullie op de hoogte en misschien zet ik nu en dan iets op youtube!
hela Hélène,
BeantwoordenVerwijderengoed geslapen zo alleen in een bed?
veerle
Ik mis de muggen en iemand om in de knijpen!
BeantwoordenVerwijderen;)
Hallo schattekes allemaal,
BeantwoordenVerwijderenIk heb nog een paar overblijfselkes van ons reis hoor..... Den hoest en ja Hiëron, niet lachen,....de Wc thuis ken ik ook goed.
Vanmorgen dacht ik aan de vrouwen die nu in de rook en de hitte hun vis zitten roken. Ik dacht aan de vrouwen en mannen die straks, na hun werk nog naar de alfabetisering gaan. Hoe zou het in Tofo zijn? En hoe zou de eerste bijeenkomst van de mutualiteit in Dogbo geweest zijn? Ik hoop dat alles er naar hun wensen verloopt. Dat ze 'de kracht van mensen samen' voelen. Ik hoop vooral dat wij sterke getuigenissen mogen brengen en op die manier ons steentje bijdragen.
Ik zit dikwijls te zwijgen en te denken hoe ik dat nu best kan vertellen en weergeven.... Morgen op 't werk zal de vuurproef zijn. Ik hoop dat ik hen kan enthousiasmeren.
Een hele dikke knuffel voor iedereen.
Karien
Iemand geïnteresseerd in de toestand van Hélèneke? (mijn teakhouten girafke) Ze heeft de reis goed overleefd, heeft nog al haar poten en oren en maakt geen zielige geluidjes meer zoals toen de valies van Marnix op mijn valies stond.
BeantwoordenVerwijderenIk heb er nog steeds geen vuil van en ze blijkt bijzonder goed te wennen aan de temperatuur in onze huiskamer. Ik denk dat het het enige dier is dat ik heb meegebracht, er vlogen toch geen muggen of kakkelakken uit mijn valies bij het leegmaken...
Ook mijn kleurrijke Beninese broek past zich wonderwel aan. Een ritje in de wasmachine en een warme wind in de droogkast... ze verzet zich geen krimp, en de kleuren blijven als nieuw! Zelfs de maat blijft gelijk, ik kan er nog altijd 2 keer in...
De ananas was heerlijk, maar het is het enige Beninese gerecht dat ik al gegeten heb. De menu voor vandaag was pompoenpuree met blinde vinken, morgen eten we bloemkool en chipolata, echte winterkost en ook al was het eten ginder lekker, na 14 dagen kan ik hier echt van genieten...
Ik droom nog steeds van bruine krullebolletjes en dappere moeders, stooien hutjes en honderden bootjes en moto's. Mijn lichaam probeert te wennen aan niet meer straaltjes zweet op ongemakkelijke plaatsen en hopen dat je niet naar het toilet moet waar het moeilijk is, mijn darmen passen zich aan aan het andere voedsel en als ik kon zou ik doornroosje spelen: honderd jaar slapen.
Binnen een paar dagen zijn we weer gewend aan de europese regelmaat en blijft alleen de herinnering, een mooie intense herinnering die we willen delen met iedereen die luisteren wil.
Ik ben dankbaar dat ik dit heb mogen meemaken, het uitgebreide interessante programma was boeiend en de fijne groep gaf daar nog een extra dimensie aan.
Greet
PS: waar blijven de reacties van de mannen, ze zijn ineens zo stil?
Dag Greet,
BeantwoordenVerwijderende mannen stil? Ik heb al gereageerd op een bericht van 25 november, zoals beloofd. Je moet maar eens gaan kijken. En verder moeten we alles nog een beetje laten bezinken zeker?
Groeten aan Helèneke,
Herman