Wereldsolidariteit in Benin

2 dagen terug thuis, het leven herneemt zijn gewone gangetje, alhoewel ...
ik knijp mijn ogen dicht en zie het eerste beeld dat ik had van 'Afrika' heel helder voor me: honderden kinderen in beige pakjes die naar school lopen, ik zal het nooit vergeten...

Eigenlijk wilde ik zaterdag al bloggen, maar om de één of andere reden werd er hier thuis geen verbinding gemaakt, ik heb me niet druk gemaakt en het gewoon 2 dagen later nog eens geprobeerd ...

maar zoals ik al zei: ik zit al terug volop in de mallemolen van ons dagelijkse leven: de wasmachine heeft hier al op volle toeren gedraaid, ik heb al mijn "nootjes" van mijn spelletjes teruggevonden tussen de vuile was en op de grond (het "gerekketek" op de grond klonk mij niet vreemd in de oren, ik heb ze alweer allemaal mogen tellen, mijn zakje was op onverklaarbare wijze gescheurd in mijn valies...), de eerste ruzietjes tussen de jongens zijn alweer bijgelegd en ik heb al evenveel knuffels gekregen in de voorbije 2 dagen als ik normaal op een half jaar krijg, de stapel post heb ik doorgenomen (en er zat geen Beninees kaartje bij ...)

Gelukkig word ik door heel veel kleine dingen aan de voorbije 14 dagen herinnerd: de ananas werd zondag bij het ontbijt met zeer veel smaak verorberd (en ik mocht er nog zo meebrengen zei mijn echtgenoot...), de tafel ligt nog vol souveniers (en die zullen er nog wel efkes blijven liggen), iedereen die je tegenkomt vraagt hoe het was, de tamtam die heelhuids is thuisgeraakt, heeft hier nog niet stilgestaan (Wout oefent verschillende ritmes en vraagt zich af of hij het wel doet zoals "in 't echt") en het blikken autootje dat ik meebracht is al een zijspiegel kwijt en rijdt mee in de race tussen de plastieken exemplaren die we thuis liggen hebben...

Ik ben ontzettend dankbaar dat ik deze reis kon en mocht beleven en denk met veel warmte terug aan alle fijne mensen waarmee ik mijn ervaringen heb gedeeld. Vele lieve, dikke en hartelijke knuffels!
veerle