http://www.youtube.com/watch?v=czWJDmM1IpM
Het is een nog ruwe montage.
en
Een fragment uit een interview met Evelyne (eentje dat mij doet rechtspringen met de vuist omhoog)!
http://www.youtube.com/watch?v=EfX2ufcXtc0
Tot morgen
Ellen
donderdag 10 december 2009
Alfabetiseringscursus
Ik heb op youtube een filmpje geplaatst van ons bezoek aan de alfabetiseringscursus (MTC):
Correspondentie
naar aanleiding van 3 december, internationale dag voor personen met een handicap, kreeg ik een berichtje van Christophe Michozonso (voorzitter van de MTC). Als ik het goed begrepen heb, dan was er een manifestatie voor de rechten van PmH in Benin, en die zou goed verlopen zijn. Christophe zegt dat ons bezoek aan het alfabetiseringsproject in Cotonou en aan de basisgroep van PmH in Abomey, voor hen allen onvergetelijk is. Hij doet ons hartelijke groeten.
't Is maar dat je het weet.
Annemie
naar aanleiding van 3 december, internationale dag voor personen met een handicap, kreeg ik een berichtje van Christophe Michozonso (voorzitter van de MTC). Als ik het goed begrepen heb, dan was er een manifestatie voor de rechten van PmH in Benin, en die zou goed verlopen zijn. Christophe zegt dat ons bezoek aan het alfabetiseringsproject in Cotonou en aan de basisgroep van PmH in Abomey, voor hen allen onvergetelijk is. Hij doet ons hartelijke groeten.
't Is maar dat je het weet.
Annemie
vrijdag 4 december 2009
Schitterend lied-Zogbodomé
Eentje om te starten: het schitterend lied gezongen door de groep vrouwen in Zogbodomé.
Binnenkort mét beeld én vertaling!
Binnenkort mét beeld én vertaling!
http://www.youtube.com/watch?v=harakYKjvKw
Enjoy
Ellen
Enjoy
Ellen
woensdag 2 december 2009
Midden in het hart van Benin!
Donderdag 19 november: bezoek aan Zogbodomé
Vandaag vertrekken we in 2 groepen richting Zogbodomé (120 km van Cotonou).
Groep 1 gaat direct naar Zogbodomé waar ze de activiteiten van de graanbanken bekijken,
In de namiddag krijgen beide groepen te zien hoe de lokale bevolking vorming krijgt rond voeding. Daarnaast ziet deze groep ook hoe de partnerorganisatie van WS de kindersterfte probeert te verminderen door kinderen te wegen en van nabij op te volgen, een soort Kind en Gezin dus. Ze ontmoeten ook een dorpshoofd en doen een babbeltje met de mensen in die gemeenschap. Overnachting: Bohicon / CEBEDIBA
“Het opstaan verloopt moeizaam. De verdomde borstverkoudheid heeft me te pakken. Ik vervloek nogmaals de combinatie airco en tropische temperaturen in Benin…
We staan klaar om het binnenland in te trekken. Op weg naar de legendarische stad Abomey. De stad van de koningen en hun bloedige geschiedenis.
Na zo’n rit van een twee uren, rijden we de brousse in. Een hobbelig half uurtje later komen we aan in Zogbomodé. Onze busjes zijn op hun duurzaamheid getest en hebben het al bij al aardig doorstaan…
Het ontvangstcomité staat ons al op te wachten. Opnieuw met ronduit spectaculaire zang en dans. Ik krijg kippenvel. Telkens weer, maar nu meer dan voorheen. Want hier voel ik het hart van Afrika. Ook de mannen zingen luidkeels mee, terwijl ze hun borstkas gebruiken als ‘drum’. Adembenemend en uitzinnig… Het valt me op dat je eigenlijk gelijk wel Beninees dorp zou kunnen laten toeren in Europa. Langs de vele ‘wereldfeesten’ zoals dat van ons met ‘de buren’…
Al zingend en scanderend leiden ze ons naar hun dorp. En dat tart alle verbeelding… Een plaats die helemaal lijkt op de prentenboeken uit mijn jeugd. Hier geen tuffende brommers of taximoto’s… De supereenvoudige rode huisjes (hutten eigenlijk) zijn bijzonder basic. Veerle herinnert zich een ‘oertijdkamp’… Magere kippen en dito geitjes cirkelen rond onze benen. Kinderen lachen breed. Het is een vertrouwd beeld geworden in Benin. Maar hier lijkt het al helemaal thuis te horen. Toch zien deze kinderen er iets anders uit. Sommigen hebben letterlijk ‘dikke’ buikjes. En uit de lessen weten we dat zoiets vaak met ondervoeding te maken heeft!
Ontsnapt uit een schilderij van Bosch
Midden in het dorp worden we uitgenodigd om op de eretribune te gaan zitten. We worden voorgesteld aan Remi (onze WS-collega) en Grace van onze partnerorganisatie. Die laatste is een knappe, jonge en gestudeerde Beninese animatrice.
En dan komt de raad van oude wijzen langs. Een echt schilderij van Hieronimus Bosch. On-ver-ge-te-lijk! De ouden hebben echte schone koppen en staren ons aan. Wat een beeld. Jan zegt nogmaals dat we hiervan moeten genieten. Dit kan niemand ons nog afnemen. Eén van de ouden blijkt een hogepriester van de Voodoo te zijn. Hij verwelkomt ons met lange zinnen, die eigenlijk vooral ‘welkom in ons dorp’ willen zeggen. We zijn de eerste blanken die zij te zien krijgen en bovendien ook nog eens yovos, waaraan ze veel te danken hebben…
Voodoo
Hier zitten we trouwens midden in de voodoo-cultuur. Overal ontdekken we kleine tempeltjes. Die hebben echter niets van de ‘grandeur’ van tempels. Het zijn eerder kleine overdekte ruimtes, waarin iets onbestendigs is geofferd. Iemand legt ons uit dat er ‘iets’ begraven ligt onder die tempels. Dat iets maakt het onzichtbare (de geestenwereld) zichtbaar. Later blijkt ook dat de doden begraven worden onder de huizen. Kwestie van de geesten van de overledenen dichtbij huis te houden. Iedere dag wordt er wat voedsel geofferd…
Graanbanken
Terug naar het dorp. Na de nodige plichtplegingen en officiële woorden, krijgen we het dorpshoofd (chef de village) aan het woord. Hij is een jonge, verkozen kerel. Hij spreekt echter geen Frans, enkel ‘fon’. Dat zorgt ervoor dat zowat alles vertaald moet worden naar het Frans en het Nederlands. Jan pakt dat als steeds bijzonder goed aan. Na nog wat ceremoniële dansen, krijgen we nog wat uitleg van een kerel die trots vertelt dat hij de pionier van dit project is. Hij zag het systeem van ‘graanbanken’ in het naburige dorp en introduceerde het hier in Zogbodomé. Dankzij hem leeft dit dorp niet langer in extreme armoede. Sommigen onder ons vinden hem de held van de week. Ikzelf vond hem net iets te opschepperig. Maar goed…
Zijn verhaal smeekt om wat meer uitleg. We staan recht om alles te velde te gaan bekijken. De oude wijzen blijven zitten (om een fles gin te ledigen, zo zou later blijken). Ze beloofden ons nog een voodoo-zegening voor onze families, maar die zouden we niet meer te zien krijgen. Jammer…
Echt indrukwekkend kan je de graanbanken op het eerste zicht niet noemen. Een soort silo’s, samengehouden door riet, zodat de muizen het graan niet kunnen opvreten. Het systeem is echter vernuftig en toont ons aan dat hierdoor ‘voedselveiligheid’ kan worden verzekerd. Want inderdaad: hier is het hele jaar voorzien in (gezonde) voeding, geen voor de hand liggend fenomeen. Hoe werken ze hier (voor meer technische info verwijs ik naar het inhoudelijk dagboek): via kleine kredieten worden granen aangekocht en gestockeerd. Als de eigen oogst meevalt, worden die aangekochte granen op de markt doorverkocht. Maar als die minder is en er is een tekort aan voeding, dan worden ze door het dorp zelf geconsumeerd. Zo wordt de demon van de honger bestreden. Als de granen verkocht zijn, is er een stuk inkomen (en kunnen kredieten ook beetje bij beetje terugbetaald worden). Een eenvoudig, maar zeer doeltreffende werkwijze. Ze blijkt echter helemaal nog niet overal verspreid te zijn. Voor veel dorpen is voedseltekort nog een regelmatig terugkerend fenomeen….
Ik sta toch wat te kijken. Hier in dit stukje Afrika is voedsel nog een belangrijk item. Via graanbanken zorgen voor ‘voedselveiligheid’ is de eerste noodzakelijke stap. Ik kon me zelf niet echt meer een maatschappij voorstellen die zo micro-economisch moet denken…
Een ‘weging in Zogbodomé’
Maar er gebeurt meer in het dorp. Eigen aan heel wat projecten die de partners van Wereldsolidariteit opzetten is dat ze beginnen met ‘iets klein’ maar uitdeinen naar een veel groter geheel. Zo wordt er ook aan alfabetisering gedaan. Het grootste deel van de bevolking in de dorpen kan noch lezen, noch schrijven. Hier krijgen ze lessen in het ‘fon’, de taal waarin ze moeten communiceren. Bijvoorbeeld als ze iets op de markt willen kopen of verkopen.
En dan is er ook de ‘weging’. Bij ons bekend van ‘kind en gezin’. Een indrukwekkend moment. De kindjes worden gewogen in een wat vreemde ‘zak’ en een animatrice – die maandelijks langs komt – geeft commentaar. Kindjes die goed zijn bijgekomen krijgen een aanmoediging. Anderen worden toegesproken. Nogal wat kindjes komen niet bij en dat wijst dan weer op ondervoeding of verkeerde voeding…
De jonge mama’s (en papa’s) krijgen nadien nog een hele uitleg over wat een gezonde voeding zoal inhoudt. Ze leren met eenvoudige middelen een gezonde kindermaaltijd samen stellen. Ik lijk wel op een vorming van CM of KAV aanwezig. Al pakken ze het ook hier weer op z’n Afrikaans aan: één van de mama’s zingt luidkeels voor over gezonde voeding en de andere dames zingen na. Indrukwekkend. Een bijzonder kleinood van een moment, want dit is niet alleen educatief, het is ook nog eens artistiek hoogstaand. Ik ga plat! Kunst op zijn Afrikaans. En hier gewoon dichtbij de mensen zelf…
Nadien zonderen wij ons wat af om te eten. Jammer voor een stuk, want het lijkt wel alsof we ons niet willen mengen. Maar ook dat is de realiteit natuurlijk. De broodjes die we krijgen (en warm en niet echt gezond aanvoelen, meegebracht uit Cotonou) staan wellicht in schril contrast met de maaltijd van de gemiddelde inwoner van Zogbodomé… Voor velen misschien zelfs een verre droom.
We bezoeken nadien nog een paar huisjes, krijgen wat technische achtergrondinfo over de graanbanken en de werking. Ik heb een ontmoeting met een hagedis (een gekko) die dreigt verpletterd te worden door de aanwezigen. Het diertje zet ik buiten en het probeert me te bijten (niet moeilijk: zo’n yovo die het probeert op de grond te zetten). Het doet echter geen pijn…
Het einde van een onvergetelijk bezoek
Nadien is er nog een geïmproviseerd boottochtje op een stukje rivier/meer waar vis in gevangen wordt. Grote vissen (sidderalen zegt Toon), die echter niet kunnen dienen om heel het dorp te voeden. Ook zijn er agouti’s gevangen (grote eetbare knaagdieren, een soort muscusratten), maar die krijgen alleen diegenen te zien die niet meevoeren in de prauwen. Het blijft heet en vochtig. Ik zweet als een rund en voel me niet 100 % door de ademhalingsproblemen. Toch is dit tochtje onvergetelijk…
Het einde van dit schitterende, maar ook onthutsende bezoek… We zingen uiteindelijk ons lied als ‘bedanking’ voor wat we te zien kregen. En ook onze manier om ‘bon courage’ te zeggen aan de inwoners. De chef de village is onder de indruk en bedankt ons warm en hartelijk. Het doet raar te weten dat we hier wellicht nooit terug komen…
Wil je geloven dat ik echt uitkijk om de beelden te zien die Ellen maakte van dit dorp??
Koen
Vandaag vertrekken we in 2 groepen richting Zogbodomé (120 km van Cotonou).
Groep 1 gaat direct naar Zogbodomé waar ze de activiteiten van de graanbanken bekijken,
In de namiddag krijgen beide groepen te zien hoe de lokale bevolking vorming krijgt rond voeding. Daarnaast ziet deze groep ook hoe de partnerorganisatie van WS de kindersterfte probeert te verminderen door kinderen te wegen en van nabij op te volgen, een soort Kind en Gezin dus. Ze ontmoeten ook een dorpshoofd en doen een babbeltje met de mensen in die gemeenschap. Overnachting: Bohicon / CEBEDIBA
“Het opstaan verloopt moeizaam. De verdomde borstverkoudheid heeft me te pakken. Ik vervloek nogmaals de combinatie airco en tropische temperaturen in Benin…
We staan klaar om het binnenland in te trekken. Op weg naar de legendarische stad Abomey. De stad van de koningen en hun bloedige geschiedenis.
Na zo’n rit van een twee uren, rijden we de brousse in. Een hobbelig half uurtje later komen we aan in Zogbomodé. Onze busjes zijn op hun duurzaamheid getest en hebben het al bij al aardig doorstaan…
Het ontvangstcomité staat ons al op te wachten. Opnieuw met ronduit spectaculaire zang en dans. Ik krijg kippenvel. Telkens weer, maar nu meer dan voorheen. Want hier voel ik het hart van Afrika. Ook de mannen zingen luidkeels mee, terwijl ze hun borstkas gebruiken als ‘drum’. Adembenemend en uitzinnig… Het valt me op dat je eigenlijk gelijk wel Beninees dorp zou kunnen laten toeren in Europa. Langs de vele ‘wereldfeesten’ zoals dat van ons met ‘de buren’…
Al zingend en scanderend leiden ze ons naar hun dorp. En dat tart alle verbeelding… Een plaats die helemaal lijkt op de prentenboeken uit mijn jeugd. Hier geen tuffende brommers of taximoto’s… De supereenvoudige rode huisjes (hutten eigenlijk) zijn bijzonder basic. Veerle herinnert zich een ‘oertijdkamp’… Magere kippen en dito geitjes cirkelen rond onze benen. Kinderen lachen breed. Het is een vertrouwd beeld geworden in Benin. Maar hier lijkt het al helemaal thuis te horen. Toch zien deze kinderen er iets anders uit. Sommigen hebben letterlijk ‘dikke’ buikjes. En uit de lessen weten we dat zoiets vaak met ondervoeding te maken heeft!
Ontsnapt uit een schilderij van Bosch
Midden in het dorp worden we uitgenodigd om op de eretribune te gaan zitten. We worden voorgesteld aan Remi (onze WS-collega) en Grace van onze partnerorganisatie. Die laatste is een knappe, jonge en gestudeerde Beninese animatrice.
En dan komt de raad van oude wijzen langs. Een echt schilderij van Hieronimus Bosch. On-ver-ge-te-lijk! De ouden hebben echte schone koppen en staren ons aan. Wat een beeld. Jan zegt nogmaals dat we hiervan moeten genieten. Dit kan niemand ons nog afnemen. Eén van de ouden blijkt een hogepriester van de Voodoo te zijn. Hij verwelkomt ons met lange zinnen, die eigenlijk vooral ‘welkom in ons dorp’ willen zeggen. We zijn de eerste blanken die zij te zien krijgen en bovendien ook nog eens yovos, waaraan ze veel te danken hebben…
Voodoo
Hier zitten we trouwens midden in de voodoo-cultuur. Overal ontdekken we kleine tempeltjes. Die hebben echter niets van de ‘grandeur’ van tempels. Het zijn eerder kleine overdekte ruimtes, waarin iets onbestendigs is geofferd. Iemand legt ons uit dat er ‘iets’ begraven ligt onder die tempels. Dat iets maakt het onzichtbare (de geestenwereld) zichtbaar. Later blijkt ook dat de doden begraven worden onder de huizen. Kwestie van de geesten van de overledenen dichtbij huis te houden. Iedere dag wordt er wat voedsel geofferd…
Graanbanken
Terug naar het dorp. Na de nodige plichtplegingen en officiële woorden, krijgen we het dorpshoofd (chef de village) aan het woord. Hij is een jonge, verkozen kerel. Hij spreekt echter geen Frans, enkel ‘fon’. Dat zorgt ervoor dat zowat alles vertaald moet worden naar het Frans en het Nederlands. Jan pakt dat als steeds bijzonder goed aan. Na nog wat ceremoniële dansen, krijgen we nog wat uitleg van een kerel die trots vertelt dat hij de pionier van dit project is. Hij zag het systeem van ‘graanbanken’ in het naburige dorp en introduceerde het hier in Zogbodomé. Dankzij hem leeft dit dorp niet langer in extreme armoede. Sommigen onder ons vinden hem de held van de week. Ikzelf vond hem net iets te opschepperig. Maar goed…
Zijn verhaal smeekt om wat meer uitleg. We staan recht om alles te velde te gaan bekijken. De oude wijzen blijven zitten (om een fles gin te ledigen, zo zou later blijken). Ze beloofden ons nog een voodoo-zegening voor onze families, maar die zouden we niet meer te zien krijgen. Jammer…
Echt indrukwekkend kan je de graanbanken op het eerste zicht niet noemen. Een soort silo’s, samengehouden door riet, zodat de muizen het graan niet kunnen opvreten. Het systeem is echter vernuftig en toont ons aan dat hierdoor ‘voedselveiligheid’ kan worden verzekerd. Want inderdaad: hier is het hele jaar voorzien in (gezonde) voeding, geen voor de hand liggend fenomeen. Hoe werken ze hier (voor meer technische info verwijs ik naar het inhoudelijk dagboek): via kleine kredieten worden granen aangekocht en gestockeerd. Als de eigen oogst meevalt, worden die aangekochte granen op de markt doorverkocht. Maar als die minder is en er is een tekort aan voeding, dan worden ze door het dorp zelf geconsumeerd. Zo wordt de demon van de honger bestreden. Als de granen verkocht zijn, is er een stuk inkomen (en kunnen kredieten ook beetje bij beetje terugbetaald worden). Een eenvoudig, maar zeer doeltreffende werkwijze. Ze blijkt echter helemaal nog niet overal verspreid te zijn. Voor veel dorpen is voedseltekort nog een regelmatig terugkerend fenomeen….
Ik sta toch wat te kijken. Hier in dit stukje Afrika is voedsel nog een belangrijk item. Via graanbanken zorgen voor ‘voedselveiligheid’ is de eerste noodzakelijke stap. Ik kon me zelf niet echt meer een maatschappij voorstellen die zo micro-economisch moet denken…
Een ‘weging in Zogbodomé’
Maar er gebeurt meer in het dorp. Eigen aan heel wat projecten die de partners van Wereldsolidariteit opzetten is dat ze beginnen met ‘iets klein’ maar uitdeinen naar een veel groter geheel. Zo wordt er ook aan alfabetisering gedaan. Het grootste deel van de bevolking in de dorpen kan noch lezen, noch schrijven. Hier krijgen ze lessen in het ‘fon’, de taal waarin ze moeten communiceren. Bijvoorbeeld als ze iets op de markt willen kopen of verkopen.
En dan is er ook de ‘weging’. Bij ons bekend van ‘kind en gezin’. Een indrukwekkend moment. De kindjes worden gewogen in een wat vreemde ‘zak’ en een animatrice – die maandelijks langs komt – geeft commentaar. Kindjes die goed zijn bijgekomen krijgen een aanmoediging. Anderen worden toegesproken. Nogal wat kindjes komen niet bij en dat wijst dan weer op ondervoeding of verkeerde voeding…
De jonge mama’s (en papa’s) krijgen nadien nog een hele uitleg over wat een gezonde voeding zoal inhoudt. Ze leren met eenvoudige middelen een gezonde kindermaaltijd samen stellen. Ik lijk wel op een vorming van CM of KAV aanwezig. Al pakken ze het ook hier weer op z’n Afrikaans aan: één van de mama’s zingt luidkeels voor over gezonde voeding en de andere dames zingen na. Indrukwekkend. Een bijzonder kleinood van een moment, want dit is niet alleen educatief, het is ook nog eens artistiek hoogstaand. Ik ga plat! Kunst op zijn Afrikaans. En hier gewoon dichtbij de mensen zelf…
Nadien zonderen wij ons wat af om te eten. Jammer voor een stuk, want het lijkt wel alsof we ons niet willen mengen. Maar ook dat is de realiteit natuurlijk. De broodjes die we krijgen (en warm en niet echt gezond aanvoelen, meegebracht uit Cotonou) staan wellicht in schril contrast met de maaltijd van de gemiddelde inwoner van Zogbodomé… Voor velen misschien zelfs een verre droom.
We bezoeken nadien nog een paar huisjes, krijgen wat technische achtergrondinfo over de graanbanken en de werking. Ik heb een ontmoeting met een hagedis (een gekko) die dreigt verpletterd te worden door de aanwezigen. Het diertje zet ik buiten en het probeert me te bijten (niet moeilijk: zo’n yovo die het probeert op de grond te zetten). Het doet echter geen pijn…
Het einde van een onvergetelijk bezoek
Nadien is er nog een geïmproviseerd boottochtje op een stukje rivier/meer waar vis in gevangen wordt. Grote vissen (sidderalen zegt Toon), die echter niet kunnen dienen om heel het dorp te voeden. Ook zijn er agouti’s gevangen (grote eetbare knaagdieren, een soort muscusratten), maar die krijgen alleen diegenen te zien die niet meevoeren in de prauwen. Het blijft heet en vochtig. Ik zweet als een rund en voel me niet 100 % door de ademhalingsproblemen. Toch is dit tochtje onvergetelijk…
Het einde van dit schitterende, maar ook onthutsende bezoek… We zingen uiteindelijk ons lied als ‘bedanking’ voor wat we te zien kregen. En ook onze manier om ‘bon courage’ te zeggen aan de inwoners. De chef de village is onder de indruk en bedankt ons warm en hartelijk. Het doet raar te weten dat we hier wellicht nooit terug komen…
Wil je geloven dat ik echt uitkijk om de beelden te zien die Ellen maakte van dit dorp??
Koen
Enkele sprokkels uit Benin (halfweg)
Halfweg in Bénin
Inmiddels is de reis zowat halverwege. De eerste vermoeidheid begint haar tol te eisen bij de stevige equipe ervaringsreizigers. Sommigen hebben al eens last van typische reisziektes, anderen hebben dan weer te kampen met een infectie op de luchtwegen. Maar één ding hebben ze allemaal flink te pakken: de liefde voor hun gastland Benin. En meer nog voor de Béninois, de inwoners van dit West-Afrikaanse land. Welkom zijn we hier zeker. Als we na ieder bezoek onze eigen lied – deels in hun taal – zingen voelen we dat wij niet de enigen zijn die deugd hebben aan deze visites… We laten onze ervaringsreizigers even aan het woord over een paar van hun prille belevenissen:
Greet: “Ik word vooral geraakt door de warme contacten met vrouwen en kinderen. Een glimlach of een zwaaiende hand lokken bij hen een brede ‘smile’ uit. Een vriendelijk woord en een uitgestoken hand… Reacties die mij meteen een gevoel van verbondenheid geven…”
Luc: “Zo goed als overal worden we ontvangen met zang en dans. Het is hun manier om het verhaal te beginnen. In het schooltje waar alfabetiseringslessen worden gegeven, vertellen volwassenen en kinderen over hun droom. Ik geniet ervan om te horen dat ze die misschien wel kunnen realiseren als ze kunnen lezen, rekenen en schrijven. Of neem de moeders die in hun dorp les krijgen over de samenstelling van gezonde voeding voor hun baby’s… De kindjes worden gewogen en op de voet gevolgd. Bij eventueel gewichtsverlies krijgen de moeders van het straatarme dorp de raad van een animatrice om over te gaan op meer voedzaam eten. Het feit dat Wereldsolidariteit ook zo’n ‘weging’ ondersteunt, geeft mij het gevoel dat we meewerken aan de droom van zo’n pril leven….”
Toon: “Gisteren bezochten we een gehandicaptenorganisatie van MTC (zeg maar: de Afrikaanse KAV-KWB). Het is het bezoek waar ik het meest naar heb uitgekeken, gezien ik studies orthopedagogie volg. We worden onthaald door een groep mensen die in een halfrond op ons zitten te wachten. Later zie ik hen al strompelend en kruipend op stompjes verplaatsen. Eén ding zal ik niet licht vergeten: die ene vrouw in een driewieler… Ze zingt een lied, haar frêle stem vult de ruimte. Ik versta niets van het ‘fon’ – de traditionele taal van deze regio – maar het lied gaat door merg en been. Kippenvel! Het blijkt een lied te zijn dat ze zelf schreef over haar leven. In stukken en brokken begrijp ik dat ze een ongeval heeft gehad en daardoor in een rolstoel terecht kwam. Ik kan me daar wel één en ander bij voorstellen. Als ik denk aan de leefomstandigheden, stel ik mij direct heel wat vragen. Gehandicapt zijn in dit land geeft hier niet direct veel toekomst op een kwaliteitsvol leven… De vrouw vervolgt haar lied over het onrecht dat haar is overkomen. Als ze dan zegt dat het haar lot is en dat ze haar er maar beter bij neerlegt, dan krijg ik een krop in mijn keel en beginnen mijn ogen te glanzen. Tegelijkertijd keek ik naar de groep en zag ik de fierheid van mensen met een handicap omdat ze vandaag blanken mogen ontvangen…
Als ik dan later zie hoe hun basisgroep mensen een beroep aanleren in ateliers - als kapster bijvoorbeeld – dan zie ik dat ‘waardig werk’ ook voor hen een ‘waardige toekomst’ kan betekenen, dan vertrek ik met een warm gevoel. Ons eigen lied ‘l’ amour pour le Bénin’ ondertekent die verbondenheid nog eens op een warme manier… Ik geloof meer en meer in de kracht van mensen samen.
Inmiddels is de reis zowat halverwege. De eerste vermoeidheid begint haar tol te eisen bij de stevige equipe ervaringsreizigers. Sommigen hebben al eens last van typische reisziektes, anderen hebben dan weer te kampen met een infectie op de luchtwegen. Maar één ding hebben ze allemaal flink te pakken: de liefde voor hun gastland Benin. En meer nog voor de Béninois, de inwoners van dit West-Afrikaanse land. Welkom zijn we hier zeker. Als we na ieder bezoek onze eigen lied – deels in hun taal – zingen voelen we dat wij niet de enigen zijn die deugd hebben aan deze visites… We laten onze ervaringsreizigers even aan het woord over een paar van hun prille belevenissen:
Greet: “Ik word vooral geraakt door de warme contacten met vrouwen en kinderen. Een glimlach of een zwaaiende hand lokken bij hen een brede ‘smile’ uit. Een vriendelijk woord en een uitgestoken hand… Reacties die mij meteen een gevoel van verbondenheid geven…”
Luc: “Zo goed als overal worden we ontvangen met zang en dans. Het is hun manier om het verhaal te beginnen. In het schooltje waar alfabetiseringslessen worden gegeven, vertellen volwassenen en kinderen over hun droom. Ik geniet ervan om te horen dat ze die misschien wel kunnen realiseren als ze kunnen lezen, rekenen en schrijven. Of neem de moeders die in hun dorp les krijgen over de samenstelling van gezonde voeding voor hun baby’s… De kindjes worden gewogen en op de voet gevolgd. Bij eventueel gewichtsverlies krijgen de moeders van het straatarme dorp de raad van een animatrice om over te gaan op meer voedzaam eten. Het feit dat Wereldsolidariteit ook zo’n ‘weging’ ondersteunt, geeft mij het gevoel dat we meewerken aan de droom van zo’n pril leven….”
Toon: “Gisteren bezochten we een gehandicaptenorganisatie van MTC (zeg maar: de Afrikaanse KAV-KWB). Het is het bezoek waar ik het meest naar heb uitgekeken, gezien ik studies orthopedagogie volg. We worden onthaald door een groep mensen die in een halfrond op ons zitten te wachten. Later zie ik hen al strompelend en kruipend op stompjes verplaatsen. Eén ding zal ik niet licht vergeten: die ene vrouw in een driewieler… Ze zingt een lied, haar frêle stem vult de ruimte. Ik versta niets van het ‘fon’ – de traditionele taal van deze regio – maar het lied gaat door merg en been. Kippenvel! Het blijkt een lied te zijn dat ze zelf schreef over haar leven. In stukken en brokken begrijp ik dat ze een ongeval heeft gehad en daardoor in een rolstoel terecht kwam. Ik kan me daar wel één en ander bij voorstellen. Als ik denk aan de leefomstandigheden, stel ik mij direct heel wat vragen. Gehandicapt zijn in dit land geeft hier niet direct veel toekomst op een kwaliteitsvol leven… De vrouw vervolgt haar lied over het onrecht dat haar is overkomen. Als ze dan zegt dat het haar lot is en dat ze haar er maar beter bij neerlegt, dan krijg ik een krop in mijn keel en beginnen mijn ogen te glanzen. Tegelijkertijd keek ik naar de groep en zag ik de fierheid van mensen met een handicap omdat ze vandaag blanken mogen ontvangen…
Als ik dan later zie hoe hun basisgroep mensen een beroep aanleren in ateliers - als kapster bijvoorbeeld – dan zie ik dat ‘waardig werk’ ook voor hen een ‘waardige toekomst’ kan betekenen, dan vertrek ik met een warm gevoel. Ons eigen lied ‘l’ amour pour le Bénin’ ondertekent die verbondenheid nog eens op een warme manier… Ik geloof meer en meer in de kracht van mensen samen.
L' Amour pour le Benin
Dat we vaak op bijzonder muzikale manier werden ontvangen door onze Beninese partners, is één van die dingen waar veel mensen met warme gevoelens zullen op terugblikken...
Ook wij probeerden op onze manier muzikaal te antwoorden...
Onze 'hit' kon ook op heel wat bijval rekenen...
Hieronder vind je de tekst van het lied "L' Amour pour le Benin" op muziek van Raymond...
L’ Amour pour le Bénin !
(liefde voor muziek)
Ici les bénévoles de la Belgique - olé ola
D’ être ici c’est magnifique - olé ola
Pour nous ‘Yovos’ c’ est une aventure- olé ola
Voici une chanson pour faire la température - olé ola
Et Pourquoi ????
C’ était l’ amour – c’est l’ amour
C’ était l’ amour – c’est l’ amour
C’ était l’ amour – c’est l’ amour
L’ amour pour le Bénin !!
(2 maal)
Ook al spreken we een andere taal - olé ola
Solidariteit begrijpen we allemaal - olé ola
We hebben ons al goed geamuseerd - olé ola
En al heel veel bijgeleerd…. - olé ola
Et pour ça chères frères et sœurs… On chante :
Mi yi wa nou – mi kaka
Mi yi wa nou – mi kaka
Mi yi wa nou – mi kaka
Mi wa nou kaka…
(2 maal)
Chères frères et sœurs Béninoises - olé ola
Nous vous souhaitons bon courage - olé ola
Notre fon est peut-être un peut bizarre - olé ola
Mais c’est pour vous dire au revoir - olé ola
Mayi bou á – yiii bou à
Mayi bou á – yiii bou à
Mayi bou á – yiii bou à
Mayi bou á
C’ était l’ amour – c’est l’ amour
C’ était l’ amour – c’est l’ amour
C’ était l’ amour – c’est l’ amour
L’ amour pour le Bénin !
C’ était l’ amour – mour – mour – mour
L’ amour pour le Bénin !!!!!
Tekst : Toon en KoenMuziek: Raymond
Ook wij probeerden op onze manier muzikaal te antwoorden...
Onze 'hit' kon ook op heel wat bijval rekenen...
Hieronder vind je de tekst van het lied "L' Amour pour le Benin" op muziek van Raymond...
L’ Amour pour le Bénin !
(liefde voor muziek)
Ici les bénévoles de la Belgique - olé ola
D’ être ici c’est magnifique - olé ola
Pour nous ‘Yovos’ c’ est une aventure- olé ola
Voici une chanson pour faire la température - olé ola
Et Pourquoi ????
C’ était l’ amour – c’est l’ amour
C’ était l’ amour – c’est l’ amour
C’ était l’ amour – c’est l’ amour
L’ amour pour le Bénin !!
(2 maal)
Ook al spreken we een andere taal - olé ola
Solidariteit begrijpen we allemaal - olé ola
We hebben ons al goed geamuseerd - olé ola
En al heel veel bijgeleerd…. - olé ola
Et pour ça chères frères et sœurs… On chante :
Mi yi wa nou – mi kaka
Mi yi wa nou – mi kaka
Mi yi wa nou – mi kaka
Mi wa nou kaka…
(2 maal)
Chères frères et sœurs Béninoises - olé ola
Nous vous souhaitons bon courage - olé ola
Notre fon est peut-être un peut bizarre - olé ola
Mais c’est pour vous dire au revoir - olé ola
Mayi bou á – yiii bou à
Mayi bou á – yiii bou à
Mayi bou á – yiii bou à
Mayi bou á
C’ était l’ amour – c’est l’ amour
C’ était l’ amour – c’est l’ amour
C’ était l’ amour – c’est l’ amour
L’ amour pour le Bénin !
C’ était l’ amour – mour – mour – mour
L’ amour pour le Bénin !!!!!
Tekst : Toon en KoenMuziek: Raymond
dinsdag 1 december 2009
eerste dag werken
Vandaag terug aan de slag gegaan.
Al even verhalen en ervaringen gedeeld met de collega's. Zelf achter het stuur naar 't werk gereden, zonder veel getoeter. 'k Zou het nooit geloofd hebben, maar ik mis het toch een beetje, dat getoeter om duidelijk te maken wat je gaat doen. Of een duidelijk 'Uit de weg'!
Zonder het te willen droom ik af en toe naar de warme Beninese samenleving....
Wat kunnen 14 dagen snel gaan.... En hoe kan je op 14 dagen zoveel indrukken opdoen.....
Ik wou dat veel meer mensen dit zouden kunnen meemaken.... Zou er dan meer begrip zijn voor de Afrikaan, die probeer uit alle macht te overleven? Zou er dan bewondering zijn voor de kracht die deze mensen elke dag samenrapen om te overleven? Zouden we elkaar beter begrijpen?
Ik geloof er vast in. Een bezoek aan het Zuiden raakt je in je 'mens'zijn.
Dikke knuffel voor jullie hier in Belgïe, maar ook voor de mensen in Benin.
Karien
Al even verhalen en ervaringen gedeeld met de collega's. Zelf achter het stuur naar 't werk gereden, zonder veel getoeter. 'k Zou het nooit geloofd hebben, maar ik mis het toch een beetje, dat getoeter om duidelijk te maken wat je gaat doen. Of een duidelijk 'Uit de weg'!
Zonder het te willen droom ik af en toe naar de warme Beninese samenleving....
Wat kunnen 14 dagen snel gaan.... En hoe kan je op 14 dagen zoveel indrukken opdoen.....
Ik wou dat veel meer mensen dit zouden kunnen meemaken.... Zou er dan meer begrip zijn voor de Afrikaan, die probeer uit alle macht te overleven? Zou er dan bewondering zijn voor de kracht die deze mensen elke dag samenrapen om te overleven? Zouden we elkaar beter begrijpen?
Ik geloof er vast in. Een bezoek aan het Zuiden raakt je in je 'mens'zijn.
Dikke knuffel voor jullie hier in Belgïe, maar ook voor de mensen in Benin.
Karien
Abonneren op:
Posts (Atom)
